تهاجم اسراییل به غزه بعد از حدود ۲۳ روز و کشته و زخمی شدن حدود ۴-۵ هزار نفر خاتمه پیدا کرد. همان طور که از اول هم معلوم بود، این جنگ تنها یک نمایش انتخاباتی حزب کدیما برای انتخابات و نشان دادن پنجه آهنی شان به مردم اسراییل بود. شاید طبق ادعای اسرائیل به حماس هم ضربه زده باشد، ولی‌ زبان جنگ فقط مشکلات را در منطقه بیشتر می‌کند و باعث بیشتر شدن خشونت و نفرت بین مردم فلسطین نسبت به اشغالگران میشود. 

نکته جالبی‌ که در این باره دیده می‌‌شود استانداردهای دوگانه است که نسبت به معیار هایئ که حتی بعضی‌ از غربیها در باره این قضیه دارند. همکار آلمانی‌ دارم که ایشان هم قضیهٔ اخیر را تعقیب میکرد، ۲-۳ بار با هم در این موضوع به تبادل نظر پردختیم. نکته ای که برای من جالب بود اینکه هنوز بعد از ۶۰ سال آلمانی‌‌ها خودشان را به خاطره هلوکاست نسبت به اسراییل مدیون میداند و هر کاری که اسرائل انجام میدهد را حق آنها برای دفاع از خودشان میدادند. 

به عنوان مثال این دوست ما کلا مخالف مجازات اعدام بود زیرا که به اعتقاد ایشان حتی با وجود مراحل دادرسی طولانی‌ و دقیق، احتمال اینکه کسی‌ بیگناه اعدام شود وجود دارد و در صورت وقوع چنین چیزی، به هیچ وجه نمی‌شود آن را جبران کرد.  ولی‌ همین دوست عزیز، هیچ مشکلی‌ درباره حمله اسراییل به مدرسه سازمان ملل و کشته شدن ۴۰ نفر کاملا منطقی‌ و توجیه شده می دانست چرا که هدف آنها مبارزه با تروریستها بوده است (افرادی که در هیچ دادگاهی تروریست بودن آنها ثابت نشده و حتا در صورت اثبات معلوم نیست که چه مجازاتی برای ایشان باید در نظر گرفت). ایشان دسترسی‌ اسراییل را به هر نوع سلاحی حتی سلاح هسته ای‌ مجاز میدانست، زیرا اسراییل متحد غرب است و ایران حق داشتن هیچ برنامه هسته ای‌ نیز ندارد، زیرا که نیروگاه هسته‌ای الودگی محیط زیستی‌ ایجاد می‌کند.

 وجود چنین معیارهای دوگانه‌ای در غرب، متاسفانه یکی‌ از عوامل مهمی‌ است که باعث رشد نیروهای تندرو‌ها و بنیادگراها در منطقه ما میشود. یکی‌ از دلایلی‌ که باعث قدرت گرفتن رئیس جمهور حاضر شد، حضور نظامی آمریکا در منطقه و همچنین تهدید‌هایشان نسبت به ایران و قرار دادن آن در محور شرارت با وجود  همکاری ایران در زمینه افغانستان بود.