هفته پیش داشتم با دوستم علی که تازه بعد از گرفتن دکترا در رشته مهندسی‌ مخا برات از آمریکا به ایران برگشته صحبت می‌کردم.

من علی را از سال سوم راهنمأیی میشناختم. علی تو کلاس ما نبود، ولی‌ تعریفش را زیاد شنیده بودم، میگفتن در درس ریاضی خیلی‌ قوی هست و الان دارد کتابهای ریاضی‌ دبیرستان را می‌‌خواند. باهاش وقتی‌ تو اردوی مشهد همسفر شدیم، بیشتر اشنا شدم. یادم می‌‌آید از اینکه ریاضی‌ ثلث دوم زیر ۱۹ -یعنی‌ ۱۸.۷۵- شده بود و مجبور بود کلی‌ مساله جزوه را به عنوان جریمه حل کند، کلی‌ شاکی‌ بود. از خودش میگفت و از عشقش به ریاضی‌. یه چیز دیگه هم که خوب یادم مانده این بود که بازار رضا کلی‌ دنبال یه اسباب بازی برای خواهر کوچک ترش گشتیم - خواهری که امسال آخر تابستان جشن عروسیش بود.

من و علی سال بعدش تو امتحان ورودی  دبیرستان نمونه قبول شدیم و این بار تو یه کلاس هم بودیم. مدرسه ما چون در زمینه المپیاد دانش آموزی ریاضی‌ قبلان موفقیتهأیی کسب کرده بود، از تابستان ساله اول کلاس‌های آمادگی المپیاد ریاضی‌ را برای بچه‌هایی‌ که در درس ریاضی‌ قوی بودند آغاز کردند. علی هم جزو این بچه‌ها بود و می توانست با معافیتی که مدرسه برای شرکت در یه سری درسها برای آنها در سال دوم قائل شده بود با فراغ بال بیشتری به خواندن مباحث المپیاد ریاضی‌ بپردازد - که خیلی‌ هم به ریاضیات دبیرستان ربط نداشت. این جوری شد که علیرضا آخر سال دوم توانست به مرحله کشوری المپیاد ریاضی‌ که معمولا بچه‌های سال سوم قبول میشدند، راه پیدا کند - شاید از جمع آن ۴۰ نفر فقط ۲-۳ نفر  دانش آموز سال دوم بودند. ولی‌ علی آن سال مدال نقره کشوری گرفت و نتوانست عضو تیم بشود.  

یک سال گذشت و این بر علی با تلاش و کوشش باز هم توانست در مرحله کشوری قبول بشود و این بار در پایان دوره توانست مدل طلا گرفته و به عضویت تیم ایران جهت شرکت در مسابقات جهانی‌ در بیاید و از طرفی‌ دیگر از کنکور سراسری معاف بشود. همان سالی‌ که ما خودمان را برای کنکور آماده میکردیم، او مشغول آماده سازی برای شرکت در المپیاد جهانی‌ بود. در نهایت علی مدل طلای جهانی‌ المپیاد ریاضی‌ را کسب کرد و برای ادامه تحصیل در دانشگاه، رشته مهندسی برق دانشگاه شریف را انتخاب کرد.

ادامه دارد