۱- چند روز پیش وقتی می خواستم از فروشگاه جلوی آپارتمانم خرید کنم، مردی که جزوه ای در دست داشت جلوی مرا گرفت و درخواست کرد که چند لحظه وقت مرا بگیرد. با نگاهی گذارا توانستم اسم ایران را از روی جزوه تشخیص دهم، اول فکر کردم که شاید یک نظر سنجی درباره ایران هست. ولی وقتی شروع به نشان دادن کرد، دریافتم که قرار است، به زعم آن آقا به عنوان یک غیر ایرانی  اطلاعاتی درباره جنایتهای حکومت جمهوری اسلامی دریافت کنم. مدتی به حرفهای این آقا و جزوه ای که نشانم می داد توجه کردم. برای من جالب بود که این آقا چه انتظاری از یک غیر ایرانی داشته باشد.

هنوز حرفهایش به نیمه نرسیده بود که به او گفتم من ایرانیم: ولی فرض کنیم تمامی حرفهای شما صحیح باشد، به عنوان خارجی چه کمکی می توانم بکنم؟ این کار به غیر از جلوه دادن تصویری وحشتناکی از ایران در ذهن یک فرد غیر ایرانی، چه کمکی به حل مشکل مردم ایران می کند. بعد از کلی مباحثه فهمیدم که با اینکار در پی جمع اعانه برای سازمان مجاهدین هستند. یعنی به عبارت دیگر یک نوع گدایی برای سازمان با بازی گرفتن احساسات مردم عادی .نمی دانم شاید موعد حمله نزدیک هست و بخشی از مسولیت آمادگی افکار عمومی جهان به این سازمان گذاشته شده است. خدا به مردم ایران رحم کند. 

۲- چند روزی هست به ایران آمده ام، وضع اقتصادی بدتر از آن است که  به نظر می آید. بیشتر کارخانه ها در پرداخت حقوق کارگران به مشکل خورده اند و کارگران هر لحظه انتظار اخراج خود را می کشند. وضع بازار و همچنین ساخت و ساز نیز اصلا خوب نیست و بین بازایها رئیس جمهور محترم به احمدی کساد مشهور شده است. مردم همه منتظرند که ببینند تا شورای امنیت چه تصمیمی خواهد گرفت و آیا اوضاع بدتر از این خواهد شد. در این میان نیز قضیه لبنان ذهن مردم را به خود مشغول کرده است. اکثر افرادی که این چند روز با آنها برخود کرده ام دوست داشتند بدانند نظر مردم غرب درباره این جریانات چه می باشد.

۳- درست است که ۸ ماه دوری از وطن مدت زیادی نیست ولی در این مدت اتفاقاتی افتاده که من اصلا در جریانش نبودند. کسی که اصلا انتظارش را نداشتم، دیگر بین ما نیست. واقعا مرگ چیز غریبی هست. این همه به ما نزدیک هست و ما ازش دوریم و همیشه فکر می کنیم که مرگ برای ما نیست به همه چیز فکر می کنیم به غیر از حادثه ای که ممکن است کاخ آرزوهایمان را ویران کند. ای کاش می دانستیم کجاست سمت حیات؟